Bazen fark ediyorum ki vizyonum yaşadığım hayata (şu an yaşadığım hayata) çok dar geliyor. Benim vizyonum neler gördü, kimlerle yaşadı, nelerin farkına vardı.. Şimdi sabah 7’de uyanıp, işe gidip, dünyayı kurtarır gibi çalışıp akşam 7’de eve dönüp yemek yemek, arada bir spor yapmak, annemlere gitmek, Mike’la film izlemek biraz zor geliyor.
Aslında ilk başta daha kötüydü. Napıyorum ben burda? hissiyatım çok fazlaydı. Şu an kazandığım / harcadığım para ratiosuyla dünyayı gezmeye devam edebilirim dediğim çok oldu. İnsanın isteye isteye kendini bir rutine koyması da çok koydu. Kafam hala karışık. İnsanları anlamakta zorlanıyorum. Herkes bana küçük dünyalı geliyor, herkes bana boş geliyor. Hayattan daha az zevk alıyorum çünkü hayatın bu olduğu konusunda şüphelerim var.
Neyse geçer herhalde. İnanıyorum ki yakında şu anki hayatımı da heyecanlandırıcak bir şeyler yapıcam. Ben hiç normal yoldan gitmedim ki.