Ben çok kalabalık bir evde büyüdüm. Evet sadece 1 kız kardeşim var ama şöyleydi bizim ev:
0-6 yaş –> Elif yoktu. Ama babamın babaannesi vardı, onunla odamı paylaşırdım. Onun haricinde annem ve babam çalıştığı için gündüzleri teyzem vardı. Ve mahalleden bir sürü arkadaşım vardı. Bir de çok misafir gelirdi.
6-9 yaş -> Elif doğdu. Ozan Apartmanı’ndaydık. Yine diğer bütün kalabalıklar devam.
9-20 yaş –> Bayırbaşı. Bir süre sonra babamın babaannesi gitti. Diğer herkes devam. Üzerine mahalle ve apartmandan yeni arkadaşlar ve Elif’in arkadaşları. Ve en önemlisi Dexter geldi. Ev hiç yalnız kalmadı.
20-21 yaş –> Almanya (Erasmus). Cansu’yla aynı evdeydik. Bir de arkadaşlarımız ve ailemiz geldi ara ara. Yine hiç yalnız kalmadım.
21- 23 yaş –> Yeni bir eve taşındık. Figen Apartmanı. Yine evde hep teyzem, Dexter, daha çok akraba (daha düzlük bir ev), daha çok arkadaş. Yine hiç yalnız kalmadım.
23 –> İngiltere’ye gittim. İlk gün çok yalnız hissettim. Odamda 2 saat ağladım. Annemleri aradım. Çok yalnızım dedim.
23 –> İlk günün akşamında arkadaşlarım oldu. Sonra Mike. Yine hiç yalnız kalmadım.
23-25 –> İngiltere, Mike, arkadaşlarım, dünyayı gezmek, arada İstanbul’a gelme.. Yine yalnız kalmadım. 25’in yazında Figen apt. geri geldik. Yine ev kalabalıktı. Sonra düğün oldu, ev daha da kalabalık oldu.
25-27 –> Mike’la kendi evimiz, Tekfen Bomonti Apt. Mike hep evdeydi, sonra Pickle geldi. Arkadaşlarım çok geldi, ailemi çok gördüm. İşte çok güzel arkadaşlarım oldu. Yine hiç yalnız kalmadım. Dexter gitti bu arada, çok üzüldük. Ama Figen Apt.’na bu sefer Çaki ve Dürüm geldi. O ev yine kalabalıktı.
27 –> ABD’ye geldik. Mike işe gitti. Ve ben hayatımda ilk kez yalnız kaldım. İlk aylar çok zorlandım. Ne yapacağımı bilemedim. Şimdi biraz alıştım (9. ayın içerisinde). Yine de garip geliyor. O yüzden TV hep açık, o yüzden hep Pickle’la konuşuyorum. Ailem ve arkadaşlarımla çok sık konuşuyorum, bir sıkıntım yok. Sadece gündüzlerini fiziksel olarak yalnız geçirmek çok çok garip geldi. Hala da garip galiba. Güzel bir yanı var, çok klişe evet biliyorum ama gerçek; kendimle ilk defa bu kadar fazla vakit geçirebildim. Kendimi daha iyi tanıdım. Kendimi meşgul etmeyi öğrendim, eğlendirmeyi öğrendim. Kendi kendime sesli gülmeyi öğrendim. İnsanlarla olduğum vakitlerin kıymetini bilmeyi öğrendim. Bir de böyle biraz özgür hissettim. Olur öyle.
